Jakie roszczenia podnosi się przeciwko bankom w procesach frankowych?

Praktyka frankowych sporów sądowych z bankami wykształciła w zasadzie cztery rodzaje powództw:

1. Powództwo o unieważnienie umowy;
2. Powództwo o unieważnienie umowy i zapłatę;
3. Powództwo o zapłatę (w przypadku uznania nieważności umowy albo spłacenia całości kredytu;
4. Powództwo o przewalutowanie, czyli odfrankowienie umowy kredytu.

Warto pamiętać o wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 3 października 2018 roku (sygn. C-260/18) uważa się, że przedawnienie roszczenia o unieważnienie umowy kredytu biegnie nie od chwili jego uruchomienia, ale od momentu złożenia pierwszego oświadczenia przez kredytobiorcę wzywającego do unieważnienia umowy.

Co do wzajemnych rozliczeń stron,  Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że zastosowanie do wzajemnych rozliczeń w razie unieważnienia umowy kredytu frankowego ma tzw. teoria dwóch kondykcji, to znaczy teoria mówiąca o dwóch niezależnych od siebie roszczeniach (sygn. III CZP 11/20 z 16 lutego 2021 roku). W związku z powyższym bank ma wobec kredytobiorcy roszczenie o zwrot kapitału (które to się już przedawniło w ciągu trzech lat od dnia uruchomienia kredytu) i kredytobiorca może żądać od banku zwrotu wpłaconych kwot przez ostatnie 10 lat przed wytoczeniem powództwa.

Najczęściej frankowicze chcą unieważnienia umowy, ponieważ są w trakcie spłacania kredytu. Ewentualnie wnosi się wówczas o zapłatę wpłaconych kwot. Trzeba jednak pamiętać, że każdy przypadek jest inny i należy go oceniać indywidualnie. W większości przypadków niezbędna będzie profesjonalna pomoc w zakresie opiniowania umowy i ustalenia strategii w każdej poszczególnej sprawie.